นำ-มา-ทำ Ep.0018

เทคนิค: Acrylic on canvas พร้อมติดตั้ง เคลือบแล้ว

แนวคิด:

“ผมแค่ชอบบางสิ่งที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ — สิ่งที่เรา ควบคุมไม่ได้ และ ไม่ต้องควบคุม มันคือความตั้งใจโดยไม่ตั้งใจ
การอยู่ร่วมกันของสิ่งที่บังคับได้ และสิ่งที่ไร้การบังคับ… ในจังหวะเดียวกัน”
ซีรีส์ “นำ-มา-ทำ” คือจุดเริ่มต้นของการกลับมาทำงานศิลปะอีกครั้ง หลังชีวิตพลิกผันจากอุบัติเหตุที่พรากแขนข้างหนึ่งไป
ศิลปะในชุดนี้จึงไม่ได้มีแค่ร่องรอยของสี แต่มีร่องรอยของการต่อสู้ภายใน — และการยอมรับในสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
“แขนข้างเดียว” ที่ยังเหลืออยู่… ผม นำมันมาทำ
และผลงานSeries นี้คือผลลัพธ์
ในแต่ละชั้นสีที่ลง ผมไม่ได้แค่ระบาย แต่เฝ้ารอ…
รอให้มันแห้ง
รอให้มันเผยตัว
รอให้บางสิ่งที่ผม ไม่ได้ควบคุม ปรากฏขึ้นเอง
ช่วงเวลาที่เฝ้ารอเหล่านั้น เต็มไปด้วยความคิดที่ผุดขึ้นอย่างไม่คาดหมาย
เราดูเหมือนกำลัง หลง ที่จะ รู้
แต่เมื่อ “รู้” แล้ว — มันก็ไม่ได้อยู่กับเราตลอด
ผมเริ่มเข้าใจว่า…
“การหลง” ก็ไม่เที่ยง
“การรู้” ก็ไม่เที่ยง
และไม่มีสิ่งใดควบคุมได้ทั้งหมด
ในงานชิ้นนี้ ผมไม่ได้พยายามจะสื่อสารสิ่งใดแบบชัดเจน
แต่ผมอยากให้ผู้ชม รู้สึก กับบางอย่างที่ไม่ต้องแปล ไม่ต้องตีความ
เพียงปล่อยให้มันเกิดขึ้นเอง เหมือนที่มันเกิดขึ้นกับผม

I’m drawn to the kind of beauty that emerges naturally—uncontrolled, and perhaps better left that way.
It is intention without control. A place where the controllable and uncontrollable co-exist in one breath.”
Nam-Ma-Tham (นำ-มา-ทำ) is more than a title—it’s a turning point.
This series marks my return to painting after a life-changing accident that left me with one functioning arm.
But with that one arm, I continued. I brought it back. I made.
The Thai phrase “นำ-มา-ทำ” is a wordplay that sounds like “Nam-Matham” (abstract art), but literally means “to bring and to make.”
That’s exactly what I did—I brought what I had left and turned it into something that speaks beyond limitation.
Each layer of paint in this piece is a conversation between intention and surrender.
I guide the paint, then I wait.
I watch it dry, hoping—but never fully knowing—what it will become.
In those quiet moments of watching and waiting, something deeper arises.
We often find ourselves lost in wanting to know
But even when we know—what we “know” never stays still.
Eventually I realized:
Getting lost is impermanent.
Knowing is impermanent.
And neither can be controlled.
This painting isn’t meant to tell you what to feel or how to interpret.
It’s here to remind us of the tension between chaos and clarity.
To let things emerge—not from certainty, but from presence.